ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Αυτό είναι ένα Fiat 600 Multipla του 1962
σε τιρκουάζ με λευκές λεπτομέρειες και με λευκό εσωτερικό.
Θεέ μου, πολύ χαριτωμένο, ε;
Σαν στάλα τζελάτο που από το κουτάλι σου
πήρε τους δρόμους.
Με ιπποδύναμη που ίσα ίσα το κινεί.
Είναι μικρό αυτοκινητάκι.
Καλεσμένη μου σήμερα η παράλογα ξεκαρδιστική και πολύ πολύ ταλαντούχα,
κωμικά και μουσικά, σούπερσταρ του SNL Κέιτ Μακίνον.
Της αρέσουν τα αυτοκινητάκια. Όπως και σ' εμένα.
Αλλά αυτό παραείναι μικρό.
Και χαριτωμένο.
Αλλά είναι μεγάλο εσωτερικά.
Στην ουσία είναι το πρώτο μίνι βαν που υπήρξε ποτέ.
Η έμφαση στο "μίνι".
Έχει 19 ίππους, τέσσερις κυλίνδρους.
Πιάνει μόλις 80 χιλιόμετρα την ώρα και ζυγίζει 740 κιλά.
Άρα είναι τέλειο, μια μέρα με λιακάδα, για δυο χαζούληδες που πηγαίνουν για καφέ,
γιατί δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Εμπρός;
- Χαίρετε. - Γεια, ήρθες;
Να έρθω τώρα στο αυτοκίνητο;
Θα σε παρακαλούσα να μην αφήνεις τόσα υπονοούμενα,
ζούμε σε κόσμο-ροντέο από τις τοξικές ανάρμοστες σεξουαλικές συμπεριφορές.
Θεέ μου. Έχεις δίκιο. Εντάξει.
Γεια σου, Τζέρι, τι κάνεις;
Να βγω έξω τώρα;
Γεια.
Τέλεια είσαι.
Πώς πας; Φοράμε τα ίδια.
Ναι.
Συγγνώμη. Σε πειράζει να…;
Έχω να χαρίσω μια τσάντα βιβλία.
- Σοβαρά; - Ναι.
Σαν κουτί Tic Tac είναι.
Φαντάσου ότι ζεις στην Ιταλία.
- Έχει λιακάδα, είναι όμορφα. - Ναι.
Ψωμί, κρασί. Δεν πολυδουλεύεις κιόλας.
Αυτό… Αλλά έχεις οικογένεια.
"Έλα στο Πορτοφίνο. Πάμε μια βόλτα".
"Ας πάρουμε όλα τα παιδιά, τους θείους, τη γιαγιά".
- Ναι. - "Θα χωρέσουν όλοι".
Σαν βιντεοπαιχνίδι είναι.
Δεν είναι αμάξι.
Σαν συγκρουόμενο.
Μου κίνησε την περιέργεια για σένα το ότι σπούδασες στο Κολούμπια.
Κυρίως κουκλοθέατρο έκανα.
Καθόλου εγγαστριμυθία;
Δεν ήθελα. Δεν τολμούσα να μπω στα χωράφια των επαγγελματιών.
Είναι τέχνη αυτό.
Τι θα 'λεγες για μια κούκλα εγγαστρίμυθου που είναι παραπληγική;
Αφού έτσι κι αλλιώς δεν πολυκινούνται.
Βλέπω ότι διασκεδάζω πιο πολύ…
όταν ασχολούμαι με κάτι
που είναι φρικτό.
Γιατί το διακωμωδώ και διασκεδάζω.
- Ξέρω. - Αν "πρέπει" να διασκεδάσεις…
- Δεν βγαίνει καλό. - …μου τη σπάει.
Πήγα σε μια συναυλία τζαζ πρόσφατα, γιατί ένιωθα νέα και τρελή.
- Σ' αρέσει η τζαζ; - Τρελά.
Αλλά ήταν κακή βραδιά και… εγώ πέρασα εξαιρετικά.
Ξέρεις, έχω βάλει την ατάκα "Σ' αρέσει η τζαζ;" σε σχεδόν ό,τι έχω κάνει.
Ναι;
Σ' αρέσει η τζαζ;
Τώρα την πρωτοείπα στ' αλήθεια.
Τη λατρεύω αυτή τη στροφούλα προς την 72η οδό στο Ιστ Σάιντ.
Δίνει την αίσθηση της Νέας Υόρκης που ονειρευόμουν μικρός στο Λονγκ Άιλαντ.
Μας συγχωρείτε. Σόρι.
Στη Νέα Υόρκη λένε το όνομά σου μ' έναν τρόπο που νιώθεις πολύ ωραία.
Κάνουν αβίαστα ότι έχουν να κάνουν και σου ρίχνουν ένα "Τζέρι".
Καθώς περνάμε στο Γουέστ Σάιντ, η κουλτούρα αλλάζει κάπως.
- Εδώ είναι οι δικοί μου άνθρωποι. - Ναι.
Ο τόπος μας. Το λουκ μας.
- Έτσι μασουλάμε. - Ναι.
- Τέτοιες κάλτσες φοράμε. - Ναι.
- Έτσι συνδυάζουμε χρώματα. - Ναι.
- Εντάξει; Έτσι είμασ' εμείς.
Εντάξει.
Για πες, δεν έχεις αμάξι τώρα;
Όχι. Αν μ' έβλεπες να οδηγώ…
Ναι.
Κάθομαι πάνω στο τιμόνι.
Σαν σκυλάκι στα δυο πόδια είμαι.
- Κάθε μυς τσίτα. - Ναι.
- Θεέ μου. - Καλό;
Παράλληλο παρκάρισμα δεξιά;
Εσύ είσαι άντρας. Αληθινός άντρας.
Απίστευτο.
Όπως βλέπεις,
μπορούσα να αφήσω έναν βοηθό παραγωγής να το παρκάρει.
Δεν θα μπορούσα;
Ήθελες να σε γράψει η κάμερα.
"Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ, που να πάρει,
και θα παρκάρω δεξιά στον δρόμο".
Σ' αρέσει ο καφές;
Τον χρειάζομαι.
Θα έλεγα,
δεν είναι απίθανο που κάποιοι ζορίζονται να βρουν σπίτι στη Νέα Υόρκη;
Φαίνεται να έχει πολλά.
- Εγώ προτιμώ αυτά τα σκυλιά. - Ναι.
- Τα κανονικά. - Ναι.
Εμένα το αγαπημένο μου στα σκυλιά είναι…
πώς σε κοιτούν όταν κάνουν κακά.
Όταν…;
Η ντροπή.
- Η όψη ντροπής. - Ναι.
"Το ξέρω ότι κάνω κάτι… κακό.
Δεν καταλαβαίνω την ανθρώπινη κοινωνία σας.
Τώρα κάνω κάτι κακό. Είναι κακό αυτό".
Ο Τζέρι.
Γιατί οι κωμικοί δεν βρίσκουν χρόνο για ρούχα; Αδυνατούν.
Γιατί είναι κάτι πολύ εγκεφαλικό.
Σαν να… Θα προτιμούσες να 'σαι ένα μυαλό σε γυάλα και να μιλάς,
παρά να 'χεις να φροντίζεις το σώμα σου.
Κανείς… Κι επιπλέον δεν κάνει να φαίνεσαι πολύ ωραίος.
Αν φαίνεσαι πολύ ωραίος,
- παύεις να είσαι αστείος. - Ναι.
- Τώρα λένε "Χαλαρά". - Ναι.
"Χαλαρά".
- Ο γιος μου το 'χει σαν όπλο. - "Χαλαρά".
"Πώς πήγε σήμερα;" "Χαλαρά, μπαμπά".
Μα…; Τι κάνω εδώ;
- Είναι πολύ χειριστική λέξη. - Ναι.
Ναι. Ένα καλό…
"Γίνε σαν εμένα. Κατέβα στο επίπεδό μου".
"Χαλαρά".
Σε ποιο σχολείο πάτε εσείς;
Στην Ιερή Καρδιά.
- Βαρύ όνομα. - Ναι.
Χειρότερο από το "χαλαρά".
"Στην Ιερή Καρδιά".
"Θα κάνω ό,τι μπορώ, εντάξει;"
Το λάτρευα το σχολείο. Δεν το χόρταινα.
- Γι' αυτό μπήκες στο Κολούμπια. - Το λάτρευα.
Πω πω. Δεν θα το πίστευε κανείς ότι μιλάς έτσι.
Πώς μιλάω;
Σαν να λες τις ειδήσεις.
- Με καθαρό… - Χριστέ μου.
- …πολύ προσεκτικό… - Θεέ μου, είναι φριχτό αυτό.
…μετρημένο τόνο και σκοπό.
Συγγνώμη που ρωτάω, αλλά…
Όχι, δεν με πειράζει.
Ανέκαθεν λαχταρούσα μια τέτοια κοινότητα.
Όπως η σειρά σου.
Σε μεγάλο βαθμό είναι οικοσύστημα όλοι αυτοί μαζί,
οι 13 σεναριογράφοι, οι τέσσερις ηθοποιοί, κι είχαμε και… τους άλλους θαμώνες,
και κλείνει κι αυτό τον κύκλο του,
όπως καθετί στη ζωή.
Ξέρεις το φαινόμενο Κοριόλις;
Πολύ καλά δυστυχώς.
Αυτό προκαλεί τους τυφώνες.
Έτσι κι οι σειρές.
- Κάτσε, έτσι είναι; - Ναι.
Νόμιζα πως ήταν ο λόγος που το νερό στη λεκάνη αλλάζει ροή…
- Κι αυτό, φαινόμενο Κοριόλις. Φυσικά. - Στα ημισφαίρια.
Τι σχέση έχει με τους τυφώνες;
Δηλαδή εσύ δεν βλέπεις ομοιότητα
με τους τυφώνες, όταν τραβάς καζανάκι;
Ξέρω ότι το σχήμα μοιάζει.
Σαν τη λεκάνη σου είναι.
Αλλά γενικότερα τι είναι;
Η δύναμη Κοριόλις;
Απλώς η ενέργεια μιας τροπικής ύφεσης,
κι ο αέρας γύρω της κινείται όλο και ταχύτερα.
ΑΡΓΗ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΟΥΣ ΤΑΧΥΤΕΡΗ ΣΤΟΝ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟ
Όλο και πιο γρήγορα, αλλά τελικά ξεθυμαίνει από μόνο του.
Κι η σειρά σου πάει στον κουβά.
Τι έκανες με τους άνδρες που έλκεις; Πώς το χειρίστηκες;
Δεν πολυσυμβαίνει.
- Το ντύσιμό μου λέει "Μη μου μιλάς". - Δεν σου…;
Φορούσα παντελόνι πιτζάμας "Μπομπ ο Σφουγγαράκης",
σαμπό…
και φούτερ με κουκούλα από τα μεταχειρισμένα.
Κουρευόμουν μόνη μου.
- Μα ήθελες… - Και αυτά ήταν τα καλά μου.
Ήθελες να αρέσεις στα κορίτσια.
Αυτές δεν τις πειράζει.
Δεν τις πειράζει;
Ορίστε το μυστικό.
Πω πω. Αυτό θα πει μηδενικός κόπος…
Οι κανόνες διαφέρουν. Διαφέρουν.
Είναι η πιο ελκυστική πλευρά αυτού του τρόπου ζωής που δεν ήξερα καθόλου.
Για να 'μαι δίκαιη,
συχνά βγαίνω με φουλ μακιγιάζ, με φόρεμα και με γόβες.
Έτσι.
- Ψεύτικες βλεφαρίδες. - Ναι.
Θεέ μου. Έχεις ζήσει ποτέ την ηδονή να γυρίζεις σπίτι
- και να κάνεις… - Όχι.
- …να τις ξηλώνεις; - Όχι.
Αλλά έβγαζα φακούς επαφής, που είναι το καλσόν του προσώπου.
Ποια δραματική σειρά βλέπεις που σε διασκεδάζει;
Είδες την τρίτη σεζόν του American Horror Story;
Όχι.
Η Τζέσικα Λανγκ δίνει…
μια ερμηνεία που είναι ασύλληπτη.
Στο τέλος που ξυπνά σ' ένα σιχαμερό ορεινό καταφύγιο,
συμπεραίνει ότι πήγε στην κόλαση.
Κι είναι όλο τοίχοι με επένδυση ξύλου. Και πάει κάτω και λέει…
"Μυρίζει άσχημα εδώ μέσα. Ψαρίλα, κάτουρα γάτας.
Τι είναι εδώ;
Ραμποτέ!"
Φρικάρει με τη ραμποτέ επένδυση στους τοίχους.
"Ραμποτέ!"
Ιδού η κωμωδία.
Σ' αρέσουν τα ραπίνι, απίστευτο.
- Είναι φρίκη. - Αηδία.
- Πονάει το στόμα. - Ναι.
Σε καίνε. Είναι όξινα. Πικρά όσο δεν πάει.
Με υφή απωθητική.
"Όχι μόνο είναι κακό υλικό, αλλά τραβάει και σε μάκρος".
Τα σκαρφίστηκε κάποιος που ήθελε να βελτιώσει το μπρόκολο.
"Τους δίνω και το όνομα μου".
Κοίτα σερβίρισμα.
Είχα μια κουβέντα με μια διάσημη.
Δεν αντέχει να τη φωτογραφίζουν έξω.
Δεν ξέρει τι να κάνει. Δεν το αντέχει.
Δεν ξέρει πώς να γλιτώσει.
Αλλά της είπα "Γιατί, τους το χρωστάς;
Τι σου…;
Δωρεάν ήταν η σειρά σου.
Τους χάριζες μια εκπομπή δωρεάν".
Δεν το καταλαβαίνω το "Σ' εσάς το οφείλω". Το "Μα αυτοί με έφεραν εδώ".
Δεν υπάρχει καμιά οφειλή.
Σε τελική, εγώ σας έδωσα κάτι.
Εσείς μου το χρωστάτε. Αν οφείλει κάποιος κάτι.
Ίσως δεν βγήκε καλά αυτό, αλλά τα κοινωνικά δίκτυα ας πάνε…
Συγγνώμη.
Μ' αρέσει αυτό το ρέψιμο. Το αγαπημένο μου.
Και το σφίξιμο στα χέρια σαν ετοιμασία.
Μ' αρέσει πολύ αυτό.
- Το… - Ρέψιμο δεκαετίας του '60.
Λες και θα καταφέρεις κάτι έτσι.
Ο παππούς μου ο συγχωρεμένος ήταν από
ένα νησάκι στις Εβρίδες,
γύρω στα τρία τετρ. χλμ.
Εγώ είμ' από τη Μασαπίκουα, αλλά έχω ακουστά τις Εβρίδες.
Ναι. Είναι τα σκοτσέζικα… Τα νησάκια…
Είναι γύρω στα 18.000 νησιά.
Άραγε στις Εβρίδες έχουν ακουστά το Μασαπίκουα;
"Υπάρχει μια πόλη…
στο πιο μακρύ νησί.
Κι όλοι εκεί είναι από την Ιταλία.
Πάνε ο καθένας στον άλλον και δοκιμάζουν τους κεφτέδες του.
Υπάρχει μια μικρή πόλη.
Τρένο περνά από μέσα της.
Κι έχει μικράκια ρεστοράν για σούσι σε υπαίθρια εμπορικά κέντρα.
Ακουστά την έχω αυτήν τη Μασαπίκουα.
Μασαπίκουα".
- Πω πω. - "Είναι άγριος τόπος. Τραχύς".
Τι άλλο θα κάνεις σήμερα;
Τι θα κάνω;
Δεν ξέρω. Έλεγα να καθαρίσω, να πετάξω κάτι έπιπλα.
Να σου το ανάψω;
Φυσικά.
Ευχαριστώ.
Δεν καπνίζω.
Αλλά τρελαίνομαι να φτιάχνω τσιγαράκια με ό,τι πέφτει στα χέρια μου.
Κι εγώ το λατρεύω αυτό.
Δεν νομίζω.
Απλά, όλα αυτά… που μου λες τώρα εσύ,
είναι λίγο λιγότερο σημαντικά από αυτό που κάνω εδώ.
Κάνω… κάτι σημαντικό εδώ πέρα.
Ναι. Έχω βάλει μπροστά κάτι…
κι εσύ μόλις πήρες δευτερεύουσα θέση.
Θα μιλήσουμε. Αλλά…
- το θέμα είμ' εγώ κι αυτός τώρα. - Ναι.
Αυτό…; Βασιλικός είναι;
Δυόσμος.
Φαγώσιμο τσιγάρο.
Το ανάβεις και το τρως.
Μία φορά…
περπατούσα,
κι ήρθε ένας και στάθηκε 15 πόντους μπροστά μου.
Και μου λέει "Χίλαρι!"
Μες στα μούτρα μου.
Και λέω "Χριστούλη μου!"
Ξαφνιάστηκα. "Χίλαρι!"
- Καταλαβαίνεις; - Ναι.
Να 'ναι καλά όλοι.
- Ενθουσιάζονται με τις χαζομάρες μας. - Ναι.
Τέλειο. Ευχαριστώ.
Να 'σαι καλά για όλο αυτό.
Δική μου χαρά.
Το να πηγαίνω να χαρίζω πράγματα είναι μεγάλος μπελάς.
Τι φρικτή φράση για να συνδεθεί με το όνομά σου.
"Το να πηγαίνω να χαρίζω πράγματα είναι μεγάλος μπελάς". Κέιτ Μακίνον.
Σε απεικονίζει με το χειρότερο τρόπο.
- Κόψ' το. - Όχι. Πλάκα έχει.
- Στο μοντάζ, σε παρακαλώ. - Έχει πλάκα.
Δεν θα έβαζα ποτέ κάτι που δεν σε κολακεύει.
Αλλά αν έχει πλάκα…
Αυτό μισώ στο Λος Άντζελες, τον ήλιο.
- Κι εγώ. - Αλήθεια;
Πρώτο απ' όλα.
"Μισώ!"
"Εκείνον τον ήλιο".
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου